Print pagina

De Riepe augustus 2008Een beschaafde samenleving

Tekst: Heiko Eckert

Een moeilijke jeugd. Volgens velen is dat soft geklets van advocaten. En geen reden om bij een misdrijf milder te straffen. Degenen die dat zeggen, hebben over het algemeen een goede jeugd gehad. Misschien kennen in Nederland nog maar weinigen een moeilijke jeugd en kunnen we ons daarom niet meer inleven. Buiten Nederland zijn er helaas genoeg die een moeilijke jeugd hebben en kansloos zijn. Dat levert wel mensen op die werk doen dat wij vaak niet meer willen en hoeven te doen. En daar doen wij met onze goede jeugd en ons drugs- en prostitutiebeleid ons voordeel mee. De ellende in andere landen levert bijvoorbeeld meisjes op die achter de ramen zitten.

Eén van die meisjes die hier wel eens achter de ramen zit is Sonja. Ik stond haar enige jaren geleden bij in een strafzaak. Niet omdat ze achter de ramen zit, maar omdat ze andere meisjes uit Oost-Europa hier naartoe heeft gebracht. Dat mag niet. Of die meisjes nou zelf willen of niet, maakt voor de strafbaarheid niet uit. Het is allemaal mensenhandel. Het openbaar ministerie heeft daarvoor een rekensom. Negen maanden straf per vrouw, als ik mij niet vergis. Sonja zou dit “tezamen en in vereniging” met haar man hebben gedaan.

Toen Sonja twaalf was hebben haar ouders haar verkocht aan een “oom”. Deze oom liet haar tippelen bij de Tsjechische grens. Daar komen doorgaans mannen uit West-Europa even naartoe gereden die een voorkeur hebben voor de wat jongere meisjes. Sonja werkt in die omstandigheden tot haar zeventiende. In de tussentijd is Sonja overigens wel drie keer doorverkocht en werkt in Duitsland en Zwitserland. De verdiensten zijn daar veel beter en dus is het deel dat ze zelf mag houden ook groter. Maar, zo heeft ze inmiddels begrepen, het is nog steeds peanuts vergeleken bij de verdiensten in het land van de goede jeugd: Nederland.

De pooier die haar naar Nederland brengt is Marco. Hij koopt Sonja en omdat ze zwanger van hem raakt trouwen ze. Hun kind gaat naar familie. Sonja moet in Nederland geld verdienen voor Marco en de familie. Marco regelt ook andere meisjes die in Nederland aan het werk gaan. Ze rijden met Sonja mee en als ze in Groningen aankomen, legt Sonja uit wat de normale prijzen zijn en regelt de vitrines voor de meisjes. Vanzelfsprekend eist Sonja voor de familie wel een deel van de verdiensten op. Zo werk het nu eenmaal. Sonja houdt de meisjes die voor Marco werken in de gaten en kijkt of ze hun werk wel doen en of er geen geld achterover wordt gedrukt. Tenminste, zolang ze de gordijnen niet dicht heeft. Zelf moet ze immers ook geld opleveren. Marco verblijft in andere steden waar hij ook meisjes aan het werk heeft.

Marco en Sonja moesten hiervoor samen voorkomen. Ze zijn beiden tot 27 maanden veroordeeld. De rechtbank zag geen verschil tussen Marco en Sonja. Volgens de rechtbank hebben zij samen meisjes, die zich door sociale omstandigheden in een kwetsbare positie bevinden, uitgebuit. De officier van justitie vindt dat we dit in een beschaafde samenleving niet kunnen toestaan.

Maar ik zie ook een ander verhaal. Volgens mij is dit niet het leven waar Sonja op haar tiende van heeft gedroomd. Ik denk dat haar ouders haar liever niet verkocht hadden. Ik vind dat Sonja ook uitgebuit wordt. Misschien wel door de beschaafde samenleving die de officier van justitie benoemt. Ik heb namelijk met enige regelmaat dit soort dames als cliënte in bijna identieke zaken. Deze zaken blijven maar komen. Het ene jaar zijn de meisjes aangeefster; het volgende jaar zijn dezelfde meisjes de verdachte.

De laatste keer dat ik Sonja sprak, vertelde ze dat haar dochter haar niet meer kent. Ze gaat wel naar een goede school waar ze het uitstekend doet. Daar is inmiddels genoeg geld voor verdiend. Ze hoeven haar niet te verkopen. Misschien heeft haar dochter geen moeilijke jeugd.

Heiko Eckert is vaste columnist voor de daklozenkrant van Noord-Nederland, De Riepe.

Terug naar het nieuwsoverzicht