Print pagina

De Riepe december 2008'Oh Heiko, die helpt boeven'

Tekst: Heiko Eckert

‘Wat doe jij eigenlijk voor werk?’, vroeg mijn nichtje vorig jaar kerst ineens aan mij. ‘Ehh’, zei ik en daar stopte ik al. Twee blauwe ogen met daaronder een fietsenrek keken me verwachtingsvol aan. Hoe leg ik dat in vredesnaam uit, dacht ik. De gemiddelde volwassene begrijpt al niets van mijn werk en waarom ik dit werk graag doe, laat staan een bijna vierjarige.

Strafrechtadvocaat wordt door de meeste mensen niet als een sympathiek beroep gezien. (Ik begrijp wel dat iedereen recht heeft op een verdediging maar ik zou het niet kunnen, dat soort teksten.) ‘Oh Heiko, die helpt boeven’, riep een behulpzaam familielid met een zelfgenoegzame lach op het gezicht. Dit familielid is werkzaam bij de politie, moet u weten. Politiewerk doet het over het algemeen wel goed bij kinderen. Boeven vangen en een zwaailicht op je dak. Dat is makkelijk scoren. Mijn nichtje keek me vol ongeloof aan. ‘Waarom doe je dat dan?’

Met alle blikken van de familie op mij gericht kon een antwoord niet meer uitblijven. ‘Weet je nog dat je vanochtend een vies woord zei en daarom even op de trap moest zitten en later sorry moest zeggen?’, begon ik maar. Ja, dat wist ze nog. ‘Volgens mij heb jij dat vieze woord gezegd zonder dat je het echt wilde en had je het al gezegd voordat je het door had, klopt dat?’ Ja, dat klopte. ‘En is het ook wel eens gebeurd dat mama dacht dat jij iets stouts had gedaan, maar dat het helemaal niet zo was?’ Ook dat was wel eens gebeurd. ‘Jouw mama zal jou dan misschien niet zo snel geloven omdat jij nog maar klein bent en toch wel vaker stout bent geweest. Maar als ik jou help en uitleg wat er wel is gebeurd dan kunnen we er samen misschien voor zorgen dat je toch geen straf krijgt.’ Tot zover leek ze het allemaal te snappen. ‘Nou, dat hebben grote mensen ook wel eens, maar dan met andere dingen. Dan doen ze iets wat niet mag en dan kunnen ze straf krijgen van een rechter. Weet je wat een rechter is?’ Ze knikte instemmend.

Inmiddels was ik degene met een zelfgenoegzame lach en keek de agent wat minder vrolijk. Dit zieltje had ik bijna gewonnen. ‘Maar het kan dus ook zijn dat de rechter zich vergist. Dat ze denken dat iemand iets stouts gedaan heeft en hem straf willen geven, omdat de politie het zegt, maar dat het helemaal niet zo is. Dan help ik zo iemand. Maar ook als ze wel iets stouts hebben gedaan en als ze daar spijt van hebben, dan help ik ze. Dan leg ik ze uit dat ze misschien wel straf krijgen of naar de gevangenis moeten. Maar soms moet ik ze ook uitleggen hoe ze sorry moeten zeggen. En dan is het soms net als bij jouw moeder. Als je dan sorry hebt gezegd dan vindt de rechter het wel weer goed.’ Kort was het stil. ‘En de linker dan?’

Ik ga het dit jaar weer proberen.

Heiko Eckert is vaste columnist voor de daklozenkrant van Noord-Nederland, De Riepe.

Terug naar het nieuwsoverzicht