Print pagina

De Riepe januari 2011'Twitter'

Tekst: Heiko Eckert

Hoe kom ik aan genoeg nieuwe zaken? Hoe weten mensen mij te vinden? Allemaal vragen waar je mee zit als je een eigen strafrechtkantoor begint. "Je moet gaan twitteren", zei iemand. 'Twitteren?'. Waarom eigenlijk ook niet? Stel dat je te weinig werk hebt en even niets te doen, dan kun je even wat de wereld inslingeren en ben je weer onder de aandacht.

Zo gezegd zo gedaan. Een Twitter-account. Meteen had ik een rechtbankjournalist die mij wilde volgen. Na een dag kreeg ik een bericht van hem met een verwijt. "Dat schiet lekker op met jou: nul tweets". Tweets bleken berichten op Twitter te zijn. Nog voordat ik met een tweet had gereageerd, sprak ik hem al op de rechtbank. Had ik nog geen tweet.

Daarna heb ik het een tijdje geprobeerd. Nog eens aan anderen gevraagd wat er nou zo handig aan is. "Je kunt gewoon zonder belemmering direct zeggen wat je denkt". Helaas gaat het daar mis als ik tweets lees. Namelijk het denken. Als je alles tegen iedereen wilt kunnen zeggen, heb je op zijn minst de plicht om er ook even over na te denken.

Bij mij duurt dat meestal een tijdje. Denken. Beetje wikken en wegen. Toch nog een nachtje over slapen. En voor je het weet komt er vijf dagen nadat het actueel was een tweet van drie kantjes.

Dus stond ik op nul tweets en ik sta nog steeds op nul tweets. En ze gaan er ook niet komen is mijn verwachting. Simpelweg omdat ik niet weet wat ik in vredesnaam moet twitteren. Ik heb een tijdje gekeken wat collega-advocaten zoal twitteren. Dan zie je dingen als "Onderweg naar bureau. Cliënt belde. Hij zit vast en ze gaan hem verhoren over een inbraak." Wat moet je daar in vredesnaam mee? Wie vindt dat fijn om te weten behalve je partner, die zich al afvroeg waar je bleef?

Bovendien ben je geheimhouder dus je kunt ook niet alles maar twitteren. Dan kun je misschien nog reageren op actualiteiten die met je werk te maken hebben. Ik las een bericht over een veelpleger die twee keer gepakt was bij het stelen van dezelfde lokfiets. "Sommige boeven zijn onverbeterlijk", twitterde een collega. "Mij hoor je er niet over. Ik verdien er mijn brood mee." Ik geloof niet dat dit helemaal de houding is die cliënten van hun advocaat verwachten. Ook niet bepaald reclame voor de advocatuur in het algemeen.

Twitteren kan me volgens mij alleen maar in de problemen brengen. In dat opzicht is het leuker om te zien dat de politie aan het twitteren is. Dat kan in een strafzaak misschien nog wel eens wat opleveren voor de verdediging. Al die agenten die tijdens hun werk alles wat ze doen en vinden en ervaren ongefilterd op het net zetten.

Onze wet zegt namelijk dat agenten verplicht zijn een proces-verbaal op te maken van alles wat zij bij het opsporen van strafbare feiten verrichten of bevinden. In dat proces-verbaal mogen agenten niet zo maar conclusies trekken. En op basis van dat proces-verbaal worden strafzaken gevoerd. In onze wet staat niets over agenten die naast dat proces-verbaal nog mogen twitteren over opsporing. Maar ze twitteren wel op ambtsbelofte. Moeten alle relevante tweets ook in het proces-verbaal worden uitgewerkt? Wat als er in een tweet in een opwelling toch een conclusie staat? "Zojuist dader aangehouden voor huiselijk geweld". Dat kunnen nog allemaal leuke nieuwe punten opleveren voor de verdediging.

Inmiddels heb ik meer dan twintig cliënten gevraagd. Unaniem. Ze willen niet dat ik Twitter. Schrijven in De Riepe mag nog wel.

Heiko Eckert is vaste columnist voor de daklozenkrant van Noord-Nederland, De Riepe.

Terug naar het nieuwsoverzicht