Print pagina

De Riepe'Advocaat bij het verhoor'

Tekst: Heiko Eckert

Gelukkig is één van de agenten die het verhoor afneemt een knappe vrouw. Dat maakt het toch een beetje dragelijker. Laten we eerlijk zijn. Voor het overige is het niet te harden. Ik zit nu ruim drie uur bij het verhoor van Frank. Een minderjarige die wordt verdacht van diefstal met geweld op een klasgenoot. Sinds vorig jaar mag een advocaat aanwezig zijn bij het verhoor van een minderjarige. Sterker nog: als de minderjarige dat wil, dan moet het. Een juiste toepassing van Europees recht, aldus de Hoge Raad. Frank had gevraagd of ik er bij wilde blijven. Als een cliënt dat wil, dan heb ik eigenlijk geen keus. Dus ik zat er al een hele ochtend.

In Nederland wordt er dan in de praktijk hard aan gewerkt om het recht op aanwezigheid van een advocaat tot een lege huls te maken. De raadsman mag bij het verhoor aanwezig zijn, maar moet achter zijn cliënt zitten, mag geen oogcontact maken en mag zich op geen enkel moment inhoudelijk bemoeien met het verhoor. Kortom, ze kunnen in Europa niet zeggen dat we de regels niet naleven, maar meer dan dat is het niet en zal het ook nooit worden. Ondanks dat ik Frank had uitgelegd dat ik er in feite voor Jan met de korte achternaam bij zit, wilde hij het toch.

Als advocaat word je er niet veel wijzer van. Alhoewel ik van het verhoor van Frank wel iets heb geleerd. Agenten kunnen niet typen. En dat kost de belastingbetaler bakken met geld. Dat agenten niet kunnen typen weet iedereen die wel eens een proces-verbaal heeft gelezen. Meer dan drie regels zonder fout kom je doorgaans niet tegen. En dat ze tenenkrommend langzaam met hooguit twee vingers typen had ik al meer dan eens op video-opnames van verhoren gezien. Maar die kun je vooruit spoelen.

Als je live bij het verhoor aanwezig bent besef je pas de volle omvang. Zo gaat het dus dagelijks bij de politie bij honderden verhoren. Tik tik tik. "Wat deed je toen je bij Ernest binnenkwam?" "Boks", zegt Frank. Tik Tik. "Huh, wat?", vraagt de agente. "Boks." "O, je bedoelt dat je elkaar begroet. Elkaars vuisten aantikt." "Ja." Agente is even stil. "Ja sorry hoor, ik zit even na te denken hoe ik dat het beste opschrijf, zodat de rechter het straks ook begrijpt." Lange stilte. "Weet je wat, ik haal dit stuk even weg en dan schrijf ik op dat je bij Ernest binnenkwam en hem begroette. Is dat goed?" Delete, delete, delete. Tik tik tik. En we zijn weer vijf minuten verder. "Eh, waar waren we gebleven?"

Er zijn landen waar het verhoor door agenten wordt gedaan en wordt opgenomen. Daarna wordt het door typistes uitgewerkt. Dan zit de vaart er in bij het verhoor. Dat is tactisch beter lijkt mij en leidt tot betere resultaten. Bovendien zijn agenten weer snel beschikbaar om de straat op te gaan. Typistes zijn ook nog eens goedkoper. En hebben waarschijnlijk een betere kennis van de Nederlandse grammatica. Kortom alleen maar voordelen. Als er ergens te bezuinigen valt bij de politie dan is het daar.

Waarom doe we dat in Nederland dan niet? Boze tongen beweren dat de politie dat niet wil omdat ze dan de tekst niet meer kunnen manipuleren. Nou ben ik niet zo van dit soort theorieën. Totdat ik er vorige week bij heb gezeten. Sindsdien kan ik geen enkele goede reden meer verzinnen.

Heiko Eckert is vaste columnist voor de daklozenkrant van Noord-Nederland, De Riepe.

Terug naar het nieuwsoverzicht